StarTrek XI: the future begins (indeed)

De reacties tijdens de film gaven mij het gevoel ergens Bij Te Horen. Allemaal lachen om dezelfde grappen, allemaal applaudisseren toen de Emergy Medical Hologram verscheen. De saamhorigheid, het SF-gevoel, heerlijk. Daarna volgden nog Insurrection (IX) en Nemesis (X). De mythe wil dat oneven StarTrek-films slechter zijn dan even nummers. Persoonlijk vind ik dat vanaf Nemesis die stelling niet meer klopt. En vanaf 7 mei draait StarTrek XI The Future Begins in Nederlandse bioscopen: een oneven nummer, maar beslist de moeite waard om te zien. Als je natuurlijk van ruimteschepen, monsters en tijdreizen houdt.

StarTrek XI toont weer een nieuwe crew, maar tegelijkertijd een oude. Deze film is een soort prequel van The Original Series en verhaalt de eerste vlucht van de USS Enterprise, met aan boord een complete gefacelifte versie van James T. Kirk, Spock, Bones, Scotty, Sulu, Uhura en Chekhov. Oude namen in een nieuwe setting: spectaculaire effecten, zwarte gaten, emotie versus ratio en een klein beetje liefde. Jonge acteurs, maar tegelijkertijd o zo vertrouwd. Zachary Quinto (Sylar uit Heroes) is de jonge Spock. Meer nog dan Leonard Nimoy op zijn oude dag. (Nooit geweten overigens dat je "live long & prosper" kon laten klinken als "fuck you").

Inconsequenties in het StarTrek-universum zijn handig opgelost met een breuk in het tijd-ruimte-continiuüm, veroorzaakt door een ramp met de planeet Romulan en de wraakactie van een geflipte Romulaanse mijnwerker. Het exacte verhaal moet je zelf maar gaan bekijken, ik raak altijd erg verward van tijdreizen en heb minstens twee dagen nodig om na te denken of het klopt. Laat staan dat ik het kan navertellen. Wat me vooral verraste was dat deze nieuwe acteurs mij toch het gevoel kregen dat ik naar de personages uit de oude serie zat te kijken, maar dan wel met hedendaags visueel spektakel en bijpassende soundtrack. Ik weet niet in hoeverre de jonge acteurs de originele serie hebben bekeken, maar het leek of er aardig wat studie aan te pas was gekomen. Of zou er sprake zijn geweest van een uitzonderlijk staaltje casting...

Ik miste wel de andere Trekkies in het koude zaaltje waar de pers zijn voorvertoningen bekijkt. Uitspraken van Bones: “I’m a doctor, not a physicist!” en Scotty: “I’ve taken her as far as she can go!” werden in stilte aangehoord. Het publiek bestond natuurlijk uit journalisten en niet als fans. Gelukkig mag ik voor DCG beide zijn. En ga ik 7 mei nog een keer met mijn broer naar de film, naar het Imax-theater deze keer.

Soms voelde het allemaal wat vergezocht (Monsters?! WTF?) en vond ik de humor wat geforceerd, maar al met al lijkt mij deze versie van de ruim 40-jaar oude crew goed voor een nieuwe serie avonturen. To boldly go... Ah yes.