Pinkwashen in Rotterdam

Vorig artikel Volgend artikel

Rotterdam toonde een maand lang haar feminine kant, zo jubelden billboards en krantenkoppen. Typisch zo’n moment waarop zelfs de meest nuchtere Rotterdamse havenarbeider weet dat de trend geland is bij de massa en over zijn hoogtepunt heen is. Ingepikt en ingekapseld door een stelletje dwazen dat niet verder kijkt dan een billboard groot en een persbericht lang is.

Een typisch staaltje van pinkwashing: Oude wijn, verpakt in nieuwe zakken. Roze zakken. Jammer, want juist onder dat dunne roze laagje liggen de kansrijke en interresante ontwikkelingen, die niet geraakt worden door een ‘Venus arrangement’ (zoete verwennerij op 100 meter hoogte!) in de Euromast.

Pinkwashen in Rotterdam
Want terwijl de trend volgens sommigen alweer uit is (lees: uitgemolken), staan we feitelijk pas aan het begin van interessante veranderingen die de feminisering van de maatschappij met zich meebrengt. Veranderingen die veel verder gaan dan een stukje chocolade voor mevrouwtje.


Onder dat dunne laagje ontstaan nieuwe business modellen, waarbij niet het 'hebben' maar het 'delen' centraal staat. Waarin de ervaren overvloed (waaruit menig consument al lang niet meer kan kiezen) met behulp van techniek, slimmer wordt ingezet en uitgeruild.


Uitruilmodellen als couchsurving, waarin men een logeerkamer of bank aan elkaar uitleent, of het minder op cyberhyppies gerichte en snel  in populariteit groeiende ‘fractional sailing’, Een model waarbij een groep eigenaren hun boten delen, zodat men nu eens een weekendje in Zeeland, en dan eens een weekje op de Caribbean kan varen.

Meer plezier, minder gedoe tegen gelijke kosten. En omdat je naast gebruiker ook eigenaar blijft laat je het wel uit je hoofd om onzorgvuldig met het materiaal om te gaan. Zet dit door, dan houden we ons over tien jaar niet meer bezig met concurreren, maar met het optimaliseren van gebruik, dan bestaan organisaties niet meer bij gratie van verkoop, maar bij gratie van bemiddeling en onderhoud, het bestendigen van de lange termijn. Communicatie gaat dan niet om verleiden, maar om verbinden.
 
 
Jammer ook omdat de ontwikkeling leidt tot nieuwe waarderings- en beloningsystemen, die nog maar weinig organisaties, bedrijven en instellingen begrijpen, laat staan dat ze er hun voordeel mee doen. Beloningsystemen die naast geld andere waarden benoemen, die de hiërarchie rond dat oude geld op hun grondvesten doen wankelen.


Waarin, zoals bij Sellaband.com, niet de platenmaatschappij, maar de luisteraar beslist of iemand het ‘verdient’ om verder te komen. Waarin niet een bank, maar de uitleners beslissen wie recht hebben op een investering. Waarin de productontwikkeling tot stand komt via loyale gebruikers en niet wordt afgeschoten in een eindeloze strompeltocht naar de top van de organisatie. Waarin men, in ruil voor het benoemen van voorkeuren en wensen, fictief geld krijgt om fictieve spullen te vergaren in een fictieve tweede wereld.

 
De echte vrouwelijke stad is een speeltuin waarin men al spelend leert wat door anderen gewaardeerd wordt, waar de energie die je ergens in steekt het best tot zijn recht komt. Met calculatiesystemen die meer dimensies in zich hebben dan het eendimensionale geld. Want dat platte geld, dat maakt nog maar een heel klein deel uit van dat wat we zoal uitruilen, daarvoor heeft de immer innovatieve Rabobank ons prachtig middel gegeven, het SMS betalen, een portemonnee die je toch altijd bij je hebt, die het kleingeld afschermt van het grote geld, van de echte zeker- en kwetsbaarheden.

 
In de vrouwenstad van de toekomst mobiliseert de techniek vraag en aanbod op het moment dat men er aan toe is, daar waar het makkelijk af gaat. Een uurtje over? Amazons Mechanical Turk vertelt je waar in de buurt je capaciteiten tijdelijk van nut zijn (en schrijft de toegekende waarde direct bij op je conto).
 

In de vrouwenstad van morgen wordt een deel van de zorg uitgevoerd door buren en buurtbewoners, niet omdat het moet, maar omdat het geen moeite is even te kijken op de ‘Buurt-Twitter’ of de buurvrouw nog brood nodig heeft. In de vrouwenstad van morgen zijn geen opstoppingen en files omdat we, weer via dat mobieltje, onze Big Sister, inhaken op bestaande vervoersstromen.
 

Maar goed, gelukkig heeft een zomers buitje het dunne laagje roze verf al weer van de Stad aan de Maas gespoeld. Dit weekend is het luchtruim vrijgegeven aan de echte mannen van de Red Bull Air Race. 


Justien Marseille

Reageren is uitgeschakeld omdat er geen cookies opgeslagen worden.

Cookies toestaan Meer informatie over cookies