On-Amerikaanse service bij Starbucks Schiphol

Vorig artikel Volgend artikel

Op vakantie heb ik met veel plezier en verwondering twee boeken van onze voormalige Amerikacorrespondenten Max Westerman (In alle Staten) en Twan Huis (Ik ben een New Yorker) gelezen. De verhalen over die gekke Amerikanen en the American way of Life zijn bijna allemaal even bizar als ontroerend en een lust om te lezen.

Wat in elk geval weer herhaaldelijk naar voren komt is de Amerikaanse consumentenbenadering. En al is de brede glimlach en de excuses van hún kant als je onverhoopt een product wil ruilen in de ogen van vele nuchtere Hollanders ongemeend, ze doen in elk geval hun stinkende best een klant vriendelijk te woord te staan en zo snel mogelijk te helpen. Dat is nu eenmaal policy.

On-Amerikaanse service bij Starbucks Schiphol

Het Amerikagevoel door beide boeken nog helemaal te rijk, wachtte op Schiphol afgelopen zaterdagnacht een extra koude kermis die een groter contrast niet beter zichtbaar maken kon. Na eindelijk onze koffers van de bagageband te hebben gevist had mijn vriend in afwachting van de volgende trein naar CS wel zin in een lekkere Starbucks Cappucino.

Bij het kleine Starbucksfiliaaltje in de aankomsthal brandde gelukkig licht, en er liepen zelfs mensen rond. De toonbank genaderd voor onze bestelling bleek er achter de balie alleen een schoonmaker aan de slag. Het personeel stond op een afstandje rond te kijken en een van de drie Starbucksmedwerkers liet ons desgevraagd weten dat de balie 'tijdelijk dicht was'.


Tot wanneer dan, wilden wij graag weten. De trein kwam pas over een half uur. 'Dat weet ik niet' zei het meisje. 'Dat hangt van deze meneer af' en wees naar de schoonmaker. 'We zien hem hier zelf ook voor het eerst'. Vragend keken we naar de schoonmaker maar die leek zich geenszins in de discussie te willen mengen.


Op afstand wachtten we 20 minuutjes. Toen de schoonmaker zijn spullen bijeen raapte, vroeg mijn vriend aan de Starbucks medewerker die als enige was achtergebleven naast de balie, of hij dan nu alvast een koffie kon bestellen. 'Nee meneer, dat kan niet. Nu hebben wij pauze'.


Verbaasd keek mijn vriend opzij naar de andere klanten die inmiddels ook geïnteresseerd voor de balie stonden te wachten. 'Ja maar er staan hier klanten te wachten?' vroeg hij enigszins verbouwereerd. De jongen sloeg fanatiek zijn armen over elkaar en reageerde overdreven defensief: 'Mijn mensen moeten ook roken meneer'.


'En wanneer gaan jullie dan weer open?' vroeg mijn vriendje nog, logischerwijs. 'Geen idee meneer. Als iedereen weer terug is, maar hoe laat dat is kan ik niet zeggen'. 'Ja maar je hoeft alleen maar op deze knop te drukken en dan komt er koffie uit..'. 'Nee meneer, ik heb ook pauze'.


Bizar. Het zou me niets verbazen als Amerikanen net zo geschokt zijn van de service in ons land als wij in dat van hen.

Marjolijn Kamphuis

Marjolijn is de co-founder en hoofdredacteur van Dutchcowgirls. Daarnaast is ze creatief directeur van OKGO.nl, een digitale studio gericht op blogs, webdesign...

Reageren is uitgeschakeld omdat er geen cookies opgeslagen worden.

Cookies toestaan Meer informatie over cookies