Expositie Faceless in Amsterdam; food for thought

Vorig artikel Volgend artikel

De expositie Faceless toont het indringende verhaal van de veranderende maatschappij in relatie tot onze cultuur en eigen identiteit. Tot 14 april in Mediamatic in Amsterdam. Must see!

Expositie Faceless in Amsterdam; food for thought

Faceless maakt de impact van '9-11' tastbaar, gezien vanuit de hedendaagse kunst. Met een verzameling van 100 kunstwerken (fotografie, mode, media) worden privacy en veiligheid tegenover elkaar gesteld. Een intrigerend geheel, wat aanzet tot denken. En interactief. Tijdens de expositie kun je zelf ook Faceless zijn, op Facebook J

De expositie werd samengesteld door Bogomir Doringer. Hardop vraagt Doringer zich af “Hoe kan het dat geen enkel groot instituut dit onderwerp heeft aangepakt? Het is fascinerend dat niemand dit relevant of belangrijk lijkt te vinden. Terwijl het bij afstudeerwerk van jonge kunstenaars bijna nergens anders over gaat. Is het onwetenheid of angst?”

“Er lijkt een taboo te rusten op 9-11. Het is een “grote ramp”. En dat moet het blijven. De vraag is in hoeverre de maatschappij verandert als gevolg van deze ramp. De angst voor terrorisme heeft geleid tot ingrijpende maatregelen.  Alles lijkt om veiligheid en controleerbaarheid te gaan. En technologie maakt alles mogelijk. Op het station heb je camera’s die je in de gaten houden. De Iphone die je op zak hebt, slaat alle informatie op over wat je doet, met wie je contact hebt en waar je heen gaat. Je persoonlijke black box, of eigenlijk je persoonlijke spion. En een computer kan tegenwoordig aan je gezicht afgelezen of je homo bent.”

Deze expositie draait om de vraag: Realiseer je wat er gebeurt? 

“Als je het gezicht bedekt, wordt het ineens heel krachtig. Je wilt weten wat er onder zit. Het transformeert het lichaam en trekt de aandacht. Faceless gaat niet over kunst. Het gaat over anonimiteit. Over de mens in het grote geheel. “

De elementen van de expositie zijn allen verhalen op zich. Het is de moeite waard om na het bezoek de werken nog eens na te zoeken op internet. Er wordt zoveel in de expositie ruimte getoond,  dat het moeilijk te bevatten is. Het heeft ook even tijd nodig om te bezinken en dan zelf te bedenken ‘ wat vind ik hier van?’

Een selectie uit de expositie:

UnknownBijvoorbeeld het verhaal van de kunstenares Jill Magid. De AIVD gaf haar opdracht om een kunstwerk te maken met het idee om de AIVD een menselijk gezicht te geven. Het resultaat was een boek ‘ Becoming Tarden’; een collectief portret van een spion, gebaseerd op interviews met medewerkers van de AIVD. De AIVD confisceerde het boek. Een verhaal wat niet verteld mocht worden. Dat leidde weer tot een nieuw kunstwerk: “She can burn the face of a spy, because she knows the face of the spy. Anyone can be a spy.” aldus Bogomir.

raf1Modeontwerper Raf Simons (inmiddels ontwerper van Dior) maakte in zijn jonge jaren met elke nieuwe collectie een duidelijk statement. Hij veroorzaakte veel commotie met zijn collectie ‘'Woe Onto Those Who Spit On The Fear Generation...The Wind Will Blow It Back'. Onjuist geinterpreteerd als een promotie van terrorisme (vlak na 9-11) maar het was eerder een ‘sign of the times’.

burqaEn dan het verhaal van de burqa. Jarenlang werd er vanuit de rechtse politiek veel gedaan om de burqa uit het straatbeeld te krijgen, als symbool van de islam. Tegenwoordig z is een zogenaamde anti-drone burqa te koop voor zo’n $ 3.000. Een burqa waarmee je onzichtbaar bent voor surveillance camera’s. Een symbool voor privacy.. maar alleen voor de rijken.

En dan het verhaal van Andrew Norman Wilson over de 'geheime" medewerkers van Google; voornamelijk data medewerkers die werken voor het prestigieuze Google Book project en naar verwachting dag in dag uit handscans maken van boeken. Echte medewerkers van Google, maar zonder de privileges die gewone ‘green’  badge medewerkers van Google wel krijgen.  Een ‘unwanted’ verhaal over Google.

Masked-Pussy-Riot-supporters-stage-demonstrations-around-the-worldHet laatste voorbeeld is het verhaal van de Pussy Riot in Rusland. Een punkband met wisselende samenstelling."Being Pussy Riot is like being Batman. You put on a mask and you become Pussy Riot. You take it off, and you are no longer Pussy Riot". Het masker is in hun geval een zoganaamde balaclava, en wordt gebruikt als symbool voor vrije meningsuiting. In 2012 werden drie leden van Pussy Riot opgepakt. Eind vorig jaar werden ze uiteindelijk vrijgelaten. 

Over Bogomir Doringer
Bogomir groeide op in Yugoslavie en kwam in 2004 naar Nederland als student. Hij volgde de opleiding Fashion Design aan de Rietveld academie en haalde vervolgens een Masters degree aan de Filmacademie. Hij gooide hoge ogen met zijn afstudeerwerk, zowel bij de Rietveld- als bij de filmacademie.

Hij is een ‘storyteller of unwanted’ stories. Zijn brede achtergrond stelt hem in staat om een verhaal te vertellen via de kunst. Wel vanuit grondige research en vaak ook in samenwerking met wetenschappers. Hij woont afwisselend in Amsterdam, Wenen, Berlijn en Belgrado.

"I don’t want to end up living in a place where we don’t know what we’re doing something. It can’t just be about beauty.”

 

Margot van Brakel

Margot is freelance communicatie & organisatie adviseur en blogt op verschillende platforms, waaronder DutchCowgirls. #HNW #DigitalNomad #Lifehacking

Reageren is uitgeschakeld omdat er geen cookies opgeslagen worden.

Cookies toestaan Meer informatie over cookies