De nieuwe lachband #mpjc

Vorig artikel Volgend artikel

Het hoogtepunt van het Mediapark Jaarcongres 2011 was zonder twijfel de keynote van Kevin Slavin getiteld “Laughter from nowhere”. Een briljant verhaal als je het mij vraagt. Hierbij een samenvatting / mijn interpretatie van wat hij daar vertelde.

De nieuwe lachband #mpjc

 Bij de opkomst van televisie probeerde televisiemakers het gevoel van “samen kijken”, dat men gewend was uit het theater of voor de radio, na te maken. Allereerst door live publiek bij de opnames uit te nodigen. Dit werkte goed, maar het publiek lachte niet altijd genoeg, aldus de programmamakers van de jaren 40. De gewiekste ondernemer Charles Douglas speelde hier slim op in. Hij vond eind jaren jaren 40 de “laff box” (zie afbeelding) uit.

Een ingenieus apparaat waar hij verschillende opnames van lachende mensen en applaus in had opgespaard. Bij ons beter bekend als “de lachband”. Met zijn uitvinding reisde Charles van tv opname naar tv opname, daar speelde hij de “laugh box” live bij de opnames en al snel werd het algehele publiek wegens kosten vervangen door de box van Charles Douglas. En nog weer een tijdje later werd het gelach toegevoegd aan de videotapes. Charles ontpopte zich tot een ware kunstenaar in het imiteren van publiek; in het creëren van “laughter from nowhere”.

Een leuke geschiedenis, maar is het terecht dat televisiemakers deze manier bedachten om een publiek te faken? Vinden wij een tv programma nou echt leuker als er aan de andere kant van het scherm gelachen wordt door andere mensen? Kortom: hebben de televisiemakers een punt als zij besluiten de lachband in te zetten. Het antwoord daarop is.. Jazeker!

De televisiemakers springen hiermee in op een verschijnsel dat Limbic Resonance heet. We gaan nu over van een stukje geschiedenis van de tv, op een stukje sociale biologie. Nu ben ik helaas geen sociale bioloog, maar mijn interpretatie van dit verschijnsel is: Wij mensen zijn empathische wezens. Wij meten onze emoties aan onze omgeving en worden (bewust en onbewust) beïnvloed door de emoties van de mensen om ons heen. Dus als de mensen om ons heen lachen, gaan we iets inderdaad leuker vinden. Die televisiemakers zijn niet gek, de lachband heeft een functie.

Een ander interessant verschijnsel dat je even moet kennen voordat je verder leest is “Parasocial”. Wederom mijn leken vertaling: Parasocial is wanneer je emoties voelt ten opzichte van een karakter uit een film of serie. Dat je verdrietig bent als iemand sterft, jaloers bent als een karakter een ander kust of dat je het gevoel hebt dat je iemand op televisie persoonlijk kent. Dan heb je dus met dat karakter een parasociale relatie. Of zoals iemand in het publiek gevat tweette: “Kom er net achter dat ik een parasocial relationship heb gehad met pamela anderson..”

Wel nu, wat hebben wij aan dit interessante stukje geschiedenis en sociale biologie? Het geeft een helder en interessant perspectief op het gebruik van social media rondom de tv… Social media is de nieuwe lachband! En ditmaal is de lachband geen uitvinding, maar een verschijnsel wat ontstaan is doordat mensen met hun lap-top, iPad of smartphone voor de TV zitten. Bijvoorbeeld: Zondagavond zomergasten betekent een stortvloed aan tweets over alles wat er op de beeldbuis plaatsvindt. Programmamakers in Nederland faciliteren dit nu door aan het begin van hun programma’s de hashtags te flashen, maar dat is nog maar het begin van wat mogelijk is.

De parasociale relaties (daar is ie!) die het publiek met karakters heeft, is tot nu toe nog onveranderd en lineair. Je huilt hier en daar wat bij de TV, bent blij als het goed gaat met je held, hangt wellicht wat posters op je slaapkamer en twittert met je vrienden al je emoties de ether in. Maar wat nou als je karakter terug praat? En wat nou als hij dat doet terwijl je tv kijkt? In Amerika zijn er al verschillende sitcoms (o.a. Glee & Grey's Anatomy) waar de hoofdrolspelers, uit naam van hun karakters, tweeten tijdens de uitzending alsof het live uit de uitzending komt. Zoals Kevin Slavin het mooi zegt “The audience is becoming a character & vice versa”. 

Kortom, vroeger hadden televisiemakers een tool: “the laughter from nowhere”. Hun nieuwe tool is “the laughter of everywhere” en staat nog in de kinderschoenen. Het publiek hoeft niet meer gefaked te worden en parasociale relaties kunnen verdiept worden. De mogelijkheden lijken oneindig, ik ben benieuwd wat onze tv makers er de komende jaren van gaan maken.

.. To be continued on multiple screens around you!

Annemarie Jongbloed

Reageren is uitgeschakeld omdat er geen cookies opgeslagen worden.

Cookies toestaan Meer informatie over cookies