Magie op de Parade

Vorig artikel Volgend artikel

De Parade is weer begonnen. Het leuke zomerse festival! Vroeger voor de hippies, de alternatieven, tegenwoordig overbevolkt met kakkers, Amsterdam-zuid typies en yuppen. Zelf ben ik het ideale object voor promoters, want ik loop daar een beetje rond te slenteren zonder programma of zoiets, en trap dan in het eerste de beste verkooppraatje van de promotors.

Magie op de Parade

In dit geval Emiel van de Goeie Grutten. Een magische voorstelling werd mij beloofd. Ik was overtuigd en kocht een ticket. Bij binnenkomst was het bloedheet. Erg donker en klein. Alhoewel het achteraf een van de grootste tenten is. Voorstelling begon. Ze raden een getal van een willekeurige bezoeker, die je onmogelijk kunt raden. Ze laten geld verdwijnen en halen het weer tevoorschijn. Het publiek wordt meegesleurd en speelt ook interactief mee.

Afijn, een en al verwondering, verbazing, lachwekkend. Het leuke aan dit soort spelen is, net als bij de illusionisten, je zit je hersens af te kraken, wat zijn toch die truckjes erachter? En nu was ik toevallig de uitverkorene. Je moest een 'bal' opvangen in de zaal en die ving ik toevallig op. Vervolgens moest ik aan de zijkant van de zaal staan, met mijn rug tegen het publiek. De opdracht was dat ik 'een woord' in mijn hoofd moest verzinnen. En dat woord moest vertellen aan het publiek. Want dat door mij verzonnen woord zou al op schrift staan, in een gesloten houten kist bij hun op het podium.

Alle mentale gedachtes kwamen mijn kant op. Het zweet brak mij uit, het enige dat ik kon verzinnen was: ‘fantasiepop’. Ik nog steeds met de rug tegen het publiek starend naar een muur. Achter mijn rug klonk applaus, de muziek werd harder, de acteur kwam naar mij toesnellen, de climax werd groter en groter, stak de microfoon onder mijn kin en vroeg mij luid en duidelijk het verzonnen woord in te spreken.

Ik deed mijn mond open, nog steeds met mijn rug naar het publiek: en daar knalde het woord eruit: 'vierkantboot'. Huh? Dat had ik niet verzonnen en niet gezegd...Dat kon helemaal niet, dat zei ik ook helemaal niet, nee, dat was een opgenomen stem vanuit een recorderbandje, die de acteur snel had afgespeeld (onder zijn microfoon). Ondertussen fluisterde hij in mijn oor dat ik het niet moest verklappen, mij verbaasd moest omdraaien naar het publiek toe, met opgetrokken wenkbrauwen moest kijken naar het houten kistje waar inmiddels een opengevouwen stuk papier lag, met het woord opgeschreven: ‘vierkantboot’.  Ha ha ha. Tuurlijk, kon mijn lach niet inhouden. Goeie grutten, wat een grap.

Uiteraard verzocht hij mij de clue niet te verklappen. En zo verliet ik bigsmilend de zaal. De andere gasten keken mij verbaasd en vragend aan. Hoe kon ik het toch raden? Magie? Of het woord op de bal stond? Geheimzinnig wuifde ik nee. Dat die acteurs echt goed waren...ze hadden het echt geraden wat ik in mijn kop had! Gewoon meespelen... afijn nu wel verklapt voor de dutchcowgirls, maar ik reken op jullie, niet doorvertellen! Want ook het media/reclamevak is fictie en werkelijkheid in the eyes of the beholder!

Reageren is uitgeschakeld omdat er geen cookies opgeslagen worden.

Cookies toestaan Meer informatie over cookies