Een vrouwelijke professor heeft een slecht leven

Vorig artikel Volgend artikel

Het werk van professor Frances Brazier van de VU in Amsterdam is ongetwijfeld erg interessant, maar ik heb er geen woord van gehoord. Wat mij betreft was dit het laatste Geek Girl Dinner dat ik heb bijgewoond. Voor 22,50 kreeg ik een bord pasta en een lezing van 45 minuten over hoe moeilijk het is om vrouw te zijn in de academische wereld. Ik waande mij in de jaren vijftig en verliet volledig geërgerd om half 10 het pand zonder ook maar een bit of byte meegekregen te hebben over technologie.

Een vrouwelijke professor heeft een slecht leven

Wat wil de organisatie van het Girl Geek Dinner?! De Flexbar in Westerpark Amsterdam is een troosteloze plek en van netwerken is weinig sprake wanneer je niemand kent en er geen enkele moeite wordt gedaan om mensen nader tot elkaar te brengen. Om zeven uur verzamelen, om kwart voor 8 in de rij staan voor het buffet (paste/couscous, drank voor eigen rekening) om dan uiteindelijk om kwart voor 9 de lezing aan te mogen horen van prof. Brazier. Het onderwerp kunstmatige intelligentie was intrigerend genoeg, maar vooraf besloot zij de lessen ons te delen die zij als (Canadese) vrouw heeft geleerd in de afgelopen dertig jaar.

En wat een triestigheid was dat. Ik weet niet hoe andere 'geek girls' het ervoeren, maar ik was des duivels. "Als je iemand helpt, zorg dan dat je voldoende credit opeist voor je werk", "zoek bondgenoten", "weet wie de personen met macht zijn", "alleen met research kom je verder, niet met lesgeven" en belangrijkst van alles: Huil niet op je werk.

WTF?! Vrouwen zijn kwetsbare slachtoffers in een harde academische wereld, die alleen van andere vrouwen kunnen leren hoe zij carrière kunnen maken. Zij houden zich ter nauwernood staande, sociaal vaardig en afwijkend als we zijn van de mannen die stuk voor stuk wel de 'power structures' begrijpen en als vanzelf niet huilen op het werk. Vrouwen hebben het vooral moeilijk en moeten op tegennatuurlijke wijze te werk gaan willen zij een kans van slagen hebben. De enige die hen begrijpen zijn andere vrouwen (nooit van de krabbenmand gehoord zeker?).

Tips als "kies je opleiding zorgvuldig" en "kies je werkgever zorgvuldig" zijn een beetje te laat voor een 41-jarige ondernemer als ik. Maar ik kon gelukkig altijd nog een switch maken, stelde Brazier me gerust. Een webondernemer naast me zei dat ze geen enkele van de problemen kende die Brazier noemde, dat zij werken met mannen als prettig ervaart en dat zij als vrouw wel degelijk weet hoe ze haar diversiteit moet inzetten.

Ik denk dat minstens de helft van de aanwezigen dat ook wist. De adviezen waren van het niveau "moeder vertel me nog eens een keer", mits dochter een universitaire opleiding heeft. Veel iiever had ik Brazier tien minuten luchtig horen praten over hoe het haar wél is gelukt een 'full professor' te worden, in plaats van deze litanie aan leed over de moeilijke positie van de vrouw.

In de bar had ik een prettig gesprek met een jonge bio-medische engineer, die ook niets herkende in het verhaal. Misschien zijn onze ambities niet hoog genoeg. Misschien zijn de problemen van vrouwen uitgesprokener in de academische wereld. Ik weet het niet. Ik ken alleen het bedrijfsleven en mijn netwerk bestaat voornamelijk uit vrouwen die zich in de eerste plaats ondernemer voelen of consultant of jurist of interim manager en daarna pas vrouw. Die hun vrouw-zijn omarmen en inzetten om een leven te creeëren waarin zij voldoening vinden. Kennelijk is dat niet het soort vrouwen dat de organisatie van Girl Geek Dinners voor zich denkt te hebben.

Karina Meerman

werkt sinds 1999 als freelance journalist en tekstschrijver voor customer media en B2B. Noemt zich tegenwoordig ook 'storyteller' omdat het hip is, maar...

Reageren is uitgeschakeld omdat er geen cookies opgeslagen worden.

Cookies toestaan Meer informatie over cookies