M3: I shop therefore I am

Vorig artikel Volgend artikel

Een paar jaar geleden verbrandde Neil Boorman al zijn bezittingen waar een merk op stond. Naar eigen zeggen zeker '40.000 quid' aan spullen. Boorman is schrijver (Bonfire of Brands), journalist en muziekpromotor. Hij was hoofdredacteur van stijlmagazine Sleazenation, schreef lifestyle-columns voor de Guardian en gaf later zijn eigen stijlmagazine uit: Good for Nothing. Hij was merkconsultant voor bedrijven als Smirnoff, Nokia, Adidas, Nike en Diesel.

M3: I shop therefore I am

Kort samengevat, 'geven merken je een goed gevoel' zegt Boorman. Ook als je van jezelf het gevoel hebt dat je niet zo veel voorstelt, biedt een merk je de kans ergens bij te horen. Bij een stroming, een image een omgeving. Het verleent je identiteit.

Dit ontwikkelt zich verder tot merkverslaving. Weinig zelfvertrouwen, een negatief zelfbeeld, een consument-gedreven maatschappij en materialistische opvoeding zijn de belangrijkste veroorzakers van merkverslaving. De één is er dus vatbaarder voor dan de ander.

De wijze waarop producten zich op deze emotionele wijze aan je binden veroorzaakt onrust, en die onrust wordt weer weggepoetst door het doen van nieuwe aankopen. Zo worden merken de veroorzaker en oplosser van onzekerheid en depressie: de klassieke cyclus van verslaving.

Boorman leeft daarom zonder merken, al valt dat leven hem soms zwaar. Hij mist het fijne gevoel dat de aanschaf van luxe artikelen met zich meebrengt. Hij mist de entertainmentwaarde van marketinguitingen, het op de hoogte zijn van de laatste trends, het gemak van een supermarkt en - niet geheel onbelangrijk - Krispy Kreme Doughnuts.

Daar staat tegenover dat Boorman zich nooit meer schuldig voelt over het uitgeven van geld, en hij er naar eigen zeggen, altijd uniek uit ziet.

Hij heeft grote problemen met het materialisme van de Engelse jeugd. Een jongere vervangt zijn mobiele telefoon gemiddeld elke 11 maanden, volwassenen om de 18 maanden. Er wordt meer kleding gekocht dan een mens in een jaar aan kan. En dat terwijl de 'hapiness index' in landen als het Verenigd Koningkrijk alleen maar omlaag zakt.

Boorman ziet zichzelf helaas gedwongen zijn verhaal in noodtempo af te raffelen omdat de lunchpauze op M3 zich aandient. Jammer, want in alle opzichten heeft deze nieuwe Naomi Klein een boeiende anti-verhaal, dat net als dat van Keen aanzet tot nadenken.

Marjolijn Kamphuis

Marjolijn is de co-founder en hoofdredacteur van Dutchcowgirls. Daarnaast is ze creatief directeur van OKGO.nl, een digitale studio gericht op blogs, webdesign...

Reageren is uitgeschakeld omdat er geen cookies opgeslagen worden.

Cookies toestaan Meer informatie over cookies